3-4 tweet’lik bi hikaye

üzülmeye vaktim olsa çok üzülürdüm, yazmaya vaktim olsa uzun uzun yazardım, bir sürü söz oyunu yaparak ve aralarda olayı oldukça basitleştirerek. ağlayabilirdim, eve kapanıp tozun içinde boğulabilir, önüme gelen omuza kendimi hararetle emanet edebilirdim. vaktim yok. bu yüzden bu konuda böyle kapanıp gidecek. not düşmek gerekirse her meşgul insanın ‘ancak’ yapabildiği gibi:

‘ben bi adama aşık oldum, karşısında durdum ağladım, o adam beni sevmedi, yine sabah oldu, günlerden çarşambaydı, onun için sıradan benim için anlatmaya değer bir aşktı.’

ama vaktim yoktu.

9 Notes/ Hide

  1. miscuit posted this