miscuit

salı’dan önce

sabah 10’da uyandırdı bizi oysa bir gece önce sahneye çıkmış ve şimdi kesinlikle hatırlamadığım 3 şarkı söylemiştim. o çirkin o saçma sapan sesli adamla. sonra da karen ,o sahnedeyken ben tabii ki olması gerektiği gibi en önde büyük bir iştahla izledim onu. sabah 7’ye kadar sürdü her şey. sadece 3 saat sonra 10’da uyanıp bi kaç saat yorganın altında mızmızlandıktan sonra kahvaltıya gittik. ballı müsli, çıtır mantı ve omlet söyleyebilecek kadar farklı 3 kişiydik, acayip geceden ve geçmişten kalmaydık

çukurcuma’da vitrinleri olmayan yerlere kafamızı uzattık. bizi kolumuzdan çekip üst katı bile gerçeğin içinde saklanmış gibi duran bir yerin daha da saklı alt katına indirdi. koltuklara olan ilgimi, koltuğun benim için aşk ve sadakat metaforu olduğunu ve son ilişkimle birlikte arkamda bıraktığım koltuğumu ne kadar özlediğimi unutmuş olacak ki bana o dünyanın en güzel koltuklarını gösterdi. yeşil kadife olana çoktan aşık olmuştum ve fiyatını öğrendiğim an bu sefer de ıska dedim. ‘seni uzaktan sevmek aşkların en beteri’

evimden, evinden, evlerimizden aniden ve acilen uzaklaştım. evde kendi uydurduğum her şeyle arama mesafe koydum. gece geç saatlere kadar yürüyelim ve o koltuğu unutmadan eve girmeyelim. yapmam gereken şeyler ve kış güneşi karşı karşıya geldiklerinde hep kış güneşi kazanıyor. eve gidip koltuğun yerine geçebilecek bir şeyler bulup her şeyi yeniden kurmak geçiyordu aklımdan ama o sırada güneş girdiği bulutun arkasından yüzünü gösterdi. neden sonra koltuğun üzerine bir de urban’a uğradık. ve ben hatırladım.

Urban İstiklal’de en sevdiğim yerlerden biri. Tolga’yla son görüşmemizde kendimi hiç hissetmediğim kadar rahatsız hissettiğim aynı sandalyelerin birinde bu sefer onlarla oturdum. gayet rahattı her şey. zaten galiba ne kadar zorlasam da geçmişi pek hatırlamıyordum. geleceğe bakabilmek için türk kahvesi ve etkinlik bülteni söyledik. falda kalabalıklara, planlarımızda konserlere karıştık. mutlaka almamız gereken o yeşil koltuğa mutlaka gitmemiz gereken konserler eklendi.

Urban’dan kalkıp sinemaya gitmeye karar verdiğimizde 3 sene önce ne kadar mutlu olduğumuzu hatırladığımız bir günde ’ güzel bir hatyat düşlerken’e gitmememiz gerektiğine anında karar verdik. çünkü daha güzel bir koltuk dahası 10 kişilik ahşap bir masa düşlemiştik.

onların halleri ortak, yalnız olmaya uzun ve bölünmeyen cumartesilere alışmaya başlıyorlar. ben alışkınım. yürümeye devam ettik her iki saniyede bir durup birbirimize bunu tekrarlamamız gerektiğini hatırlatarak.

hatırladıkça kendimizi büyük bir iştahla Ada’ya attık. üç farklı kahvaltı üç farklı raf. biz birbirinden ödünç kitap alabilecek arkadaşlar değiliz. aslında düşününce o ikisi öyle de ben değilim. 1 saat boyunca merdivene oturup filozof çocuk serisinin piskopat soru ve cevaplarını okudum. kendime hala filozoflar tarafından bir çocuğun kendisine sorması gerektiği söylenen soruları soruyor olmama çok şaşırmadım. karen yanıma gelip aynı sorulara aynı hevesle yaklaşınca daha da rahatladım. bulut o sırada tahmin edersin ki bizimle pek ilgilenmedi.

mavra’ya gidip çocukça sorularımıza ara verdik, kocaman meselelerden de bahsetmeden aslında hepsine ara verdik. ara kafeye gitsek pek manidar olurdu ama bulut ve hazarın babası ve şahane kırmızılıkta saçlara sahip olan sevgilisi masaya geldiğinde ‘mavra’nın da hakkını verdik.

bu sıradan olmayan bir günü, bugünü, ne kadar üzüldüğümü unutmak için yazılmış sıradan olduğu için şahane bir günün notları. salı sallanır ve aklım hafta sonuna doğru yollanır.